W 1876 roku majątek liczył 1935 dziesięcin ziemi. W wyniku działów rodzinnych Sworotwa przypadła jego córce, Marii (1841–1926), żonie Rodryga hr. Potockiego (1834–1910), która w testamencie zapisała ten majątek swemu wnukowi Władysławowi Potockiemu (1903–1973), który był ostatnim właścicielem tej posiadłości do 1939 roku.
Przed rozbiorami Sworotwa leżała w województwie nowogródzkim Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazła się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Wielka Sworotwa wróciła do Polski, znalazła się w gminie Poczapowo, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku wieś znajdowała się na terenie w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
We wsi stoi zrujnowana niewielka kapliczka poświęcona poległym żołnierzom niemieckim w I wojnie światowej.