Pisał także szeroko o skutkach interaktywności, a w szczególności o grach komputerowych. Ta praca doprowadziła do powstania grupy Education Arcade oraz programu MIT Comparative Media Studies.
W 2012 roku Jenkins wyruszył na trasę wykładów po Zachodniej Europie.
Uznania Jego artykuły zostały zamieszczone w wielu magazynach, takich jak Next Generation, Electronic Gaming Monthly czy Game Informer, gdzie pisał o wpływie przemocy w grach wideo na prawdziwe życie. Spojrzał na problem z innej perspektywy, niż Joseph Lieberman i Jack Thompson.
Publikacje Jenkins, Henry (1992). What Made Pistachio Nuts?: Early Sound Comedy and the Vaudeville Aesthetic. New York: Columbia University Press. p. 416. . Jenkins, Henry (1992). Textual Poachers: Television Fans & Participatory Culture. Studies in culture and communication. New York: Routledge. p. 343. . Jenkins, Henry (1995). Classical Hollywood Comedy. AFI film readers. New York: Routledge. p. 430. . Jenkins, Henry (ed. with Justine Cassell) (1998). From Barbie to Mortal Kombat: Gender and Computer Games. Cambridge, Mass: MIT Press. p. 360. . Jenkins, Henry (1998). The Children's Culture Reader. New York: New York University Press. p. 532. . Jenkins, Henry (ed. with Tara McPherson and Jane Shattuc) (2002). Hop on Pop: The Politics and Pleasures of Popular Culture.