funtów.
Geneza Po śmierci admirała Sternecka w 1897 roku, dowództwo marynarki wojennej (Chef der Marinesektion des Reichskriegsministerium i Marinekommandant) objął admirał Hermann von Spaun. Spaun zdawał sobie sprawę, że budowa floty zgodnie z założeniami doktryny Jeune École nie zapewni realizacji celów stawianych przed Austro-Węgierską Marynarką Wojenną i wkrótce po objęciu dowodzenia zaproponował nowy plan, który zakładał zbudowanie w ciągu dziesięciu lat 12 pancerników, 12 krążowników, 12 niszczycieli i 72 kutrów torpedowych. Trzy okręty typu Monarch byłyby pierwszymi z dwunastu pancerników Spauna, ale pozostałe dziewięć musiało być nowych i zbudowanych według standardów panujących w innych flotach. Spaun był wspierany przez następcę tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, który również dostrzegał konieczność budowy nowych pancerników. Minister spraw zagranicznych także uważał, że silniejsza flota byłaby w stanie chronić austro-węgierskie interesy zamorskie, zwłaszcza po zatopieniu hiszpańskich eskadr przez nowoczesne amerykańskie okręty pod Santiago de Cuba i w Zatoce Manilskiej podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej w 1898 roku. Austro-Węgry miały znaczące interesy handlowe w Lewancie, a liczba portów na całym świecie, do których zawijały austro-węgierskie statki, wciąż rosła.