Antropologia zmysłów – nurt w antropologii kulturowej i dyscyplinach historycznych, mający swe początki w drugiej połowie lat 80. XX wieku. Według niektórych badaczy antropologia zmysłów to subdyscyplina, według innych – podejście epistemologiczne lub wręcz zwrot epistemologiczny w antropologii kulturowej. Trudno o jednoznaczną definicję, ponieważ nurt ten jest wewnętrznie zróżnicowany.
Antropolodzy zmysłów uznają, że ludzkie zmysły, obok podstaw fizycznych, mają również wymiar kulturowy. Liczba wyróżnianych zmysłów oraz ich znaczenie w poszczególnych społecznościach i kulturach są różne. Od wynalezienia druku w XV wieku w kulturze Zachodu na znaczeniu zaczął zyskiwać wzrok (okulocentryzm). Patrzenie zaczęło stanowić najbardziej uprawomocnioną metodę zdobywania informacji o świecie. Przełożyło się to na różne elementy kultury zachodniej: m.in. na język oraz na analityczny charakter całej kultury, faworyzującej porządek linearny w procesie poznaniaMcLuhan, M. za: Sendyka, 2015.. Antropolodzy zmysłów zauważyli, że okulocentryczna obserwacja to przejaw europocentryzmu – w znaczeniu nakładania na przedstawicieli innych kultur swojego sposobu postrzegania rzeczywistości. Obecnie próbuje się dążyć do zastąpienia poznania zdominowanego przez wizualność poznaniem opartym na „wielozmysłowym” sensorium (łac.