Głównymi przedstawicielami są Constance Classen i David Howes.
Nurt kanadyjski wysunął wiele istotnych dla antropologii zmysłów twierdzeń, m.in.: istnieją różnice w sensoriach pomiędzy kulturami. Dana kultura może rozróżniać różne zmysły i w odmienny sposób ustalać ich istotność. Np. dla ludu Hausa z Nigerii są tylko dwa zmysły: wzrok i „reszta” – idea zmysłów jest więc konwencją kulturową; zmysły nie są czysto biologiczne ani transparentne; nie we wszystkich kulturach zmysły to tylko bierne receptory rzeczywistości – np. według Innuitów zmysłem jest też mowa, a więc coś o zdolnościach kreacyjnych; ład sensoryczny zmienia się w czasie – np. w średniowieczu w Europie węch był bardzo istotnym zmysłem, teraz już nim nie jest; własności zmysłowe łączy się z różnymi częściami ciała odmiennie w różnych kulturach; często jakości zmysłowych używa się do podkreślania podziałów społecznych (np.: wyższe klasy lepiej pachną); zmysły ważne z punktu widzenia praktycznego nie muszą mieć takiej samej wagi w systemie symbolicznym; kody percepcyjne są zwykle nieuświadomione, lecz nie wyklucza to okazyjnych apercepcji.