Aurelio Fierro (ur. 13 września 1923 w Montelli, zm. 11 marca 2005 w Neapolu) – włoski piosenkarz popularny w latach 50. Specjalizował się w piosence neapolitańskiej. 5-krotny zwycięzca Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej: w 1956, 1958,1961, 1965 i 1969 roku (co jest rekordem tego festiwalu). Autor gramatyki języka neapolitańskiego (1989).
Życiorys Aurelio Fierro urodził się jako szóste z jedenaściorga dzieci kupca Don Raffaele. Jako dziecko śpiewał w chórze parafialnym. Podczas wojny wstąpił do Liceo Scientifico, po czym przeniósł się do Neapolu aby studiować na Wydziale Inżynierii, który ukończył z dyplomem. W 1950 roku, zachęcony przez kolegów, którzy mieli okazję usłyszeć jego śpiew, wystąpił w zorganizowanym przez wydawnictwo Curci konkursie nowych głosów, który wygrał. Śpiewał klasyczne piosenki neapolitańskie jak: „I te vurria vasà” czy „Voce ‘e notte”. Aby je nagrać, podpisał w 1951 roku swój pierwszy kontrakt z mediolańską wytwórnią Durium. W 1952 roku z piosenką „Rose poveri rrosse!” wygrał Festival di Castellammara di Stabia. W 1954 roku zadebiutował na Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej z piosenką „Scapricciatiello”, która stała się wielkim przebojem we Włoszech zajmując w 1955 roku 1. miejsce na liście przebojów Hit Parade Italia.