Zyskała następnie popularność w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie torując Aurelio Fierro drogę do udanej kariery. Wówczas postanowił definitywnie poświęcić się karierze piosenkarskiej rezygnując z zawodu inżyniera, który pierwotnie zamierzał wykonywać.
Aurelio Fierro w latach 50. zyskał pozycję tradycyjnego pieśniarza neapolitańskiego, tylko nieznacznie nowoczesnego, uśmiechniętego, dysponującego dobrze ustawionym głosem oraz wyrafinowanym tembrem, od sentymentalnego po aluzyjny i prowokacyjny. Inne jego przeboje z tamtego okresu, to: „Guapparia”, „Cha cha cha napulitano” i „Serenatella sciuè sciuè”. W 1956 roku wygrał Festiwal w Neapolu z piosenką „Guaglione”, która w tym samym roku weszła na 2. miejsce Hit Parade Italia. Piosenkę (pod tytułem „Bambino”) wylansowała we Francji Dalida, a za oceanem – Dean Martin. W tym samym roku Aurelio Fierro ożenił się z Marisą Matone. W 1957 roku zdobył 2. miejsce na Festiwalu w Neapolu z piosenką „Lazzarella” (5. miejsce na Hit Parade Italia). W 1958 roku wygrał Festiwal w Neapolu po raz drugi (z piosenką „Vurria”), a w 1961 – po raz trzeci (z piosenką „Tu si ‘a malincunia”). W latach 1958–1964 sześciokrotnie uczestniczył w Festiwalu w San Remo, jednak nigdy nie udało mu się odnieść na nim zwycięstwa.