Kolejnym potencjalnym problemem powstawania planet olbrzymów jest ich migracja orbitalna. Niektóre obliczenia pokazują, że oddziaływanie z dyskiem może wywołać szybką migrację do wewnątrz, która – jeśli nie zostanie zatrzymana – sprawia, że planeta dociera do „obszarów centralnych wciąż jako obiekt sub-jowiszowy”. Nowsze obliczenia wskazują, że ewolucja dysku w trakcie migracji może łagodzić ten problem.
Powstawanie gwiazd i dysków protoplanetarnych Protogwiazdy
mały|Mgławica Trójlistna Koniczyna w świetle widzialnym (po lewej) i w podczerwieni (po prawej) – olbrzymi gwiazdotwórczy obłok gazu i pyłu odległy o 5400 lat świetlnych w gwiazdozbiorze Strzelca Przypuszcza się, że gwiazdy powstają wewnątrz olbrzymich obłoków zimnego wodoru cząsteczkowego – olbrzymich obłoków molekularnych (GMC, ) o masie około 300 000 razy większej od masy Słońca () i promieniu około 20 parseków. W ciągu milionów lat olbrzymie obłoki molekularne stają się podatne na zapadanie się i fragmentację. Fragmenty te tworzą następnie małe, gęste jądra, które z kolei zapadają się w gwiazdy. Masy tych jąder mieszczą się w przedziale od ułamka masy Słońca do jej kilkukrotności. Nazywa się je mgławicami protogwiazdowymi. Mają one średnice 0,01–0,1 pc (2000–20 000 j.a.) i koncentrację cząstek rzędu od 10 000 do 100 000 cm−3.