Servos, „Należy być trzeźwym, wrażliwym i czułym”, [w:] Świadomość ruchu. Teksty o tańcu współczesnym, red. J. Majewska, Kraków 2013. Otworzyła scenę do granic możliwości wprowadzając do teatru elementy prawdziwego świata, pierwotnej natury, której żywioł współgrał z żywiołem człowieka. Deptana ziemia w Święcie wiosny będzie się kleić i przywierać do ciał mokrych od potuA. Rembowska, Teatr Tańca Piny Bausch – sny i rzeczywistość, Warszawa 2009. Pojawiają się tancerki, a sam wstęp rozpoczyna początek rytuału. Kobiety odziane są w cieliste sukienki, które sprawiają wrażenie nagości, odarcia z drugiej skóry jaką jest strój. Strój tutaj wydaje się nie istnieć, jest zbędny. Można zauważyć pewien element feministyczny patrząc na same ciała kobiet. Nie są one smukłe, idealne, piękne. Wśród kobiet są sylwetki tęższe, mniejsze, większe, szczuplejsze i grubsze. To normalne, zdrowe, żywe ciała. Osoby z widowni mogłyby stanąć obok nich i wtopić się w tłum co byłoby niemożliwe w przypadku spektakli baletowych. Każdy ruch kobiet poprzedza widoczny impuls, który idzie z głębi, a skoncentrowany jest do wewnątrz. Dopiero po chwili następuje wyjście ruchu na zewnątrz. Ciało jest jakby przeszyte bólem, skurczone, spięte, cierpiące. Ruchy kobiet mają charakter perwersyjny, erotyczny.