Powtarza się ruch podnoszenia sukienek, który w niczym nie przypomina erotycznej frywolności burlesek. Nagość wydaje się tu być smutną koniecznością. Trochę jakby erotyzm zamienił się w pierwotność. Dziką i (tu nawet dosłownie) brudną. W spektaklu rzuca się ciągła powtarzalność konkretnych ruchów i sekwencji, co ukazuje zmęczenie rutyną i ludzką bezsilność wobec niej. Pina zdaje się bawić i kpić z życia człowieka jako zbioru znaków, gestów. Kiedy kobiety tańczą w grupie cały ruch przepełniony jest fizycznością. Sprawiają wrażenie obezwładnienia szaleństwem, obłędem. Tu uzewnętrzniają się słowa artystki, które brzmią „nie interesuje mnie jak poruszają się tancerze, a co nimi porusza”N. Servos, O doświadczeniu własnego ciała. Jak teatr tańca tworzy opowieść o sobie, [w:] Świadomość ruchu. Teksty o tańcu współczesnym, Kraków 2013. W miarę rozwoju akcji tancerze popadają w coraz bardziej widoczne zmęczenie. Ich włosy są potargane, ubrania podarte i brudne od ziemi, ciała stają się mokre i oblepione błotem. Efekt tańca i uczuć widać na ciele.