Również kolumna północna, przeszła miejscowość w ślad za północną osiągając w późnych godzinach rannych 27 września rejon wsi Tur.
Kontynuując marsz w ciągu nocy z 27 na 28 września, poszczególne jednostki osiągnęły rejon Szacka i rozlokowały się w pasie od jeziora Lucznin do Mielnik. Kolumna północna osiągnęła rankiem lizjerę lasu pod Mielnikami, na północny wschód od Szacka. Kolumna południowa weszła w las na wschód i południowy wschód od Szacka. W tym czasie Zgrupowanie KOP liczyło już tylko około 3500 ludzi pod bronią. Przyczyna tak dużych strat to polegli, ranni, zaginieni, wzięci do niewoli, ale także i dezercje żołnierzy pochodzących z terenów wschodnich. W tym czasie wojska Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” znajdowały się w rejonie Włodawy. Dążący do połączenia swoich wojsk z SGO Polesie, gen. Orlik-Rückemann zdecydował iść przez Szack. Tymczasem w godzinach popołudniowych 27 września Szack został zdobyty w przez oddziały sowieckiej 52 Dywizji Strzeleckiej płk. Iwana Russijanowa.
Bitwa pod Szackiem