thumb|Grobowiec Rudolfa Seelingera na cmentarzu ewangelickim w Białej (Bielsko-Biała) Cmentarze Galicji (niem. Galizische Friedhöfe) – nekropolie obszarów wchodzących niegdyś w skład austro-węgierskiego kraju koronnego Galicji.
Od średniowiecza obok kościoła znajdował się cmentarz, natomiast ofiary zarazy, samobójców, włóczęgów, kuglarzy, skazańców i ludzi „zmarłych w butach” grzebano za miastem. Na przykościelnym cmentarzu zwłoki starano się umieszczać jak najbliżej kościoła, w jego świętym obrębie (tak, aby przynajmniej cień świątyni padał na miejsce pochówku), dlatego pożądane były miejsca przy murze kościoła, najlepiej pod rynnamiArcheologia, tomy 23-27, UMK w Toruniu, 1995, str. 154. Szczątki ludzkie, w tamtym czasie, umieszczano zwyczajowo płytko pod powierzchnią ziemi, w związku z tym, na wielu cmentarzach użytkowanych przez kilka pokoleń, kości ze starszych grobów wystawały spod warstwy ziemi. Pod kilkunastocentymetrową warstwą gruntu w obrębie samego miasta spoczywały setki, a czasem i tysiące zwłok. Szczątki ludzkich szkieletów, które wystawały ponad powierzchnię ziemi, zbierano co jakiś czas i umieszczano w rozległych dołach, a następnie zalewano wapnem i glinąDelumeau 1986, str. 112, Aries 1989.