Z jednej strony płytkie groby groziły wybuchem epidemii, z drugiej ich rozproszenie w terenie, często w pobliżu kaplic, klasztorów i szpitali, uniemożliwiało rozwój przestrzenny miasta.
Historia Cmentarze zamiejskie uznawano wówczas za profanację majestatu śmierci, dlatego powszechny był lęk przed „psim pochówkiem”. Przepełnione cmentarze bywały ogniskami epidemii. Dopiero agitacja władz i Kościoła miała przekonać o konieczności higieny. Pierwsze reformy w tej sprawie przeprowadził w roku 1773 cesarz Józef II Habsburg. W roku 1781 w Wiedniu wydano i przełożono z języka niemieckiego na język polski, a następnie udostępniono dla powszechnego użytku, broszurę pt. O pogrzebach wiedeńskich pismo małe mówiącą o pilnej konieczności zmian w zwyczajach pogrzebowych oraz Śmierć z grobów. Dwa lata później, dnia 11 grudnia 1783, po przygotowaniu opinii publicznej do radykalnych zmian, Józef II wydał dekret cesarski Kancelarii Nadwornej nakazujący zamknięcie w całym państwie wszystkich cmentarzy przykościelnych i wyznaniowych i polecający magistratom wydzielenie poza obrębem miasta specjalnych obszarów, na których miały być lokalizowane nowe cmentarze. 21 stycznia 1784 Gubernium Galicyjskie opublikowało dekret, a 9 września 1784 weszło w życie rozporządzenie mówiące o karach za nieprzestrzeganie prawa.