Po wybuchu I wojny światowej chciał wstąpić do Legii Cudzoziemskiej, ale nie został wcielony z powodu niskiego wzrostu. Wyjechał wówczas do Petersburga, gdzie pobierał naukę u Mścisława Doburzinskiego i działał w żydowskich organizacjach artystycznych. W 1916 debiutował wystawiając swoje prace w Moskwie podczas wystawy artystów żydowskich. Po wybuchu wojny domowej w Rosji wyjechał na Ukrainę, zamieszkał w Charkowie, gdzie w latach 1918–1919 wykładał w Instytucie Artystycznym (Akademia Sztuk Pięknych) oraz działał w stowarzyszeniu sztuki awangardowej. W 1921 wyjechał do Berlina, ale po roku ponownie znalazł się w Paryżu i podjął decyzję o pozostaniu tam na stałe. Od 1923 jego prace były prezentowane na wystawach indywidualnych, a jego twórczość zaczęło łączyć z tzw. Żydowską Szkołą Paryską. W 1927 jego prace uczestniczyły w zorganizowanej na Ukrainie wystawie z okazji dziesiątej rocznicy rewolucji październikowej. Rok później po raz pierwszy wyjechał do Mandatu Palestyny, pobyt tam wywarł na nim tak duże wrażenie, iż oświadczył, że jego prawdziwym domem jest Paryż, ale jego dusza należy do Ziemi Izraela. Od tego czasu każdego roku tam podróżował czerpiąc natchnienie, we Francji stał się częścią międzynarodowej École de Paris i był jej jednym z najwybitniejszych przedstawicieli.