Działający od 1925 lokal, poza tradycyjnym dla Lardellego wystrojem miał również estradę koncertową i taras letni. Występowała tam często Lucyna Szczepańska, ale wnętrze częstokroć krytykowano jako zbyt przestronne i mało przytulne. Lardelli wkrótce otworzył też punkty przy ulicy Wierzbowej oraz w Alejach Jerozolimskich, gdzie również połączono funkcję cukierni i kawiarni.
Po wybuchu II wojny światowej lokale Lardellego upodobali sobie Niemcy, a dyrygentem w rotundzie przy ulicy Polnej został kolaborujący z nimi Adam Dołżycki. Podczas jednego z występów obraził on patriotyczne uczucia klientów, którzy odtąd zaczęli omijać cukiernię. Załamany upadającym przedsiębiorstwem Jan Jakub Lardelli zmarł nagle we wrześniu 1941 i pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym (kw. W-2-4). Jego przedsiębiorstwo przejął syn, który opuścił Warszawę przed wybuchem powstania warszawskiego, podczas którego rotunda uległa zniszczeniu.
Przypisy
Bibliografia Jadwiga Waydel Dmochowska, Jeszcze o dawnej Warszawie (rozdział Cukiernie), Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1960, s.