W latach 1923–25 mieszkał w Zakopanem, gdzie nauczał rysunku i założył Szkołę Malarstwa, która jako Liceum Plastyczne funkcjonuje do dziś.
Z tego okresu, a także kolejnych wakacji spędzanych na Podhalu pochodzi wiele pejzaży (Giewont o zachodzie słońca, Capie Stawki, Stare domy w Lanckoronie, Szczebel z Mszany Dolnej, Urwisko nad Dunajcem, Kamienisko nad Rabą, Mszana Dolna, Panorama Tatr). Z czasem paleta barw, początkowo ciemna, znacznie się rozjaśniła, wzrosły jej walory dekoracyjne (Mosiężne włosy, autoportrety). Sporo czasu poświęcał studiom nad zagadnieniami kolorystyki zestawieniami barw, a także budową obrazu w oparciu o strukturę materii malarskiej. Jest to widoczne szczególnie w obrazach: Wisła i Wawel, Akt na macie, Akt na tle okna, Półakt z czerwoną opaską. Malował również kompozycje symboliczne (Przez cierpienie, Zwiastowanie). Obrazy te są trudno czytelne, malowane w nastroju pesymistycznym. W wielu kompozycjach widoczne są wpływy sztuki afrykańskiej (Hasło) i prymitywów.