O naturze i łasce (łac. De natura et gratia) – dzieło Augustyna z Hippony napisane na początku 415 r. w pierwszej fazie jego polemiki z pelagianami. Głównym tematem księgi jest różnica między naturą człowieka przed i po grzechu pierworodnym oraz konieczność łaski Chrystusa dla osiągnięcia życia wiecznego.
Okoliczności powstania Dzieło Augustyn napisał na początku 415 r. w odpowiedzi dwóm uczniom Pelagiusza, Tymazjuszowi i Jakubowi, którzy przysłali biskupowi Hippony traktat swego mistrza De natura z prośbą o wykazanie błędu (por. Sprostowania, II, 68,42). O napisaniu swego nowego dzieła Augustyn informował Ewodiusza przy końcu listu 169 (415 r.) Pisał, że jest to obszerne dzieło przeciw herezji pelagiańskiej napisane dla pewnych braci, których Pelagiusz przekonał do niezwykle szkodliwej opinii na temat łaski ChrystusaList 169 (4.13): Scripsi etiam grandem quemdam librum adversus Pelagii haeresim, cogentibus nonnullis fratribus, quibus contra gratiam Christi opinionem perniciosissimam ille persuaserat (łac.).. Orozjusz mówił o nim w grudniu w Palestynie na synodzie w Liddzie, w czasie którego badano prawowierność Pelagiusza. W liście 186 do Paulina Augustyn wspomniał, że nie wymienił Pelagiusza z imienia, by nie podburzać do osobistych ataków na niego. Tymazjusz i Jakub przyjęli traktat z wdzięcznością.