Podziękowali Augustynowi w liście pisząc, że ze zdziwieniem znaleźli w jego traktacie wszystkie odpowiedzi na temat herezji pelagiańskiej. Augustyn zacytował ten list w Dziejach procesu Pelagiusza (De gestiis Pelagii), XXIII, 47. Następnego roku (416) Augustyn wysłał traktat do Jana, biskupa Jerozolimy razem z listem 179, następnie do papieża Innocentego I (z listem 177) w imieniu 5 biskupów. Innocenty odpowiedział w liście 183d. Julian z Eklanum zaatakował ten traktat w Ad Florum jako dzieło przeciwko wolnej woli. Wypowiedź tę zacytował Augustyn w Niedokończonej drugiej polemice przeciw Julianowi, ks. VI.
Treść Traktat o naturze i łasce ukazuje przede wszystkim różnicę między naszą naturą upadłą po grzechu pierworodnym, a nienaruszoną naturą Adama w Raju. Augustyn polemizował z główną tezą Pelagiusza, głoszącą tożsamość ludzkiej natury stworzonej w Raju i łaski pierwotnej sprawiedliwości. Ukazywał dwa stany natury człowieka, najpierw nienaruszonej, integralnej, następnie upadłej (n. 50-65). Jak wskazał F.-J. Thonnard, Augustyn sprostował błędne nauczanie Pelagiusza w kilku kwestiach: