(n. 59) Przywileje natury nienaruszonej w Raju – nazywa się ją naturą, gdyż przekazywałoby się ją przez zrodzenie – mogły zostać utracone przez grzech, gdyż miały charakter nadprzyrodzony, nadnaturalny… Jednym z nadprzyrodzonych przywilejów natury niezranionej była możliwość niegrzeszenia. Była to zdolność nieodłączna od natury (« quanquam inseparabilem habere possibilitatem ») w tym sensie, że była łaską Boga. Nie zaś, jak utrzymywał Pelagiusz, dlatego że wynikała nieodłącznie z łaski stworzenia. Zdolność niegrzeszenia – jak twierdził herezjarcha – mieści się w konieczności natury (in naturae necessitate est), jest wszczepiona bez możliwości oddzielenia. Według Pelagiusza natura Adama przed upadkiem i natura, którą mamy teraz jest taka sama, ma tę samą zdolność nie popadania w grzechu. Według Augustyna, jeśli by zdolność niegrzeszenia była nie do utracenia przez naturę (inamissibilis), wtedy, nie mogłoby być mowy o jakiejkolwiek słabości woli, tym bardziej o rozdźwięku między wolą, a wykonaniem. Gdyby tak rzeczywiście było, argumentował Augustyn, do jakiej natury odnosiłyby się słowa św. Pawła w Liście do Rzymian: „bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie” (Rz 7,18)?