Gdyby Pelagiusz miał rację, o tej naturze, która może być zepsuta i „potrzebuje lekarza, który uzdrowiłby oczy niewidomego” (por. J 9,1-41) nie można by nawet wspomnieć. Jednak sytuacja w której niewidomy chce widzieć, a nie może, jest dokładnie tą, którą opisał św. Paweł: jest wola działania dobrze, ale brakuje możliwości ze strony natury. (n. 60) Upadek natury jawi się jako pozbawienie pierwotnej łaski i jej przywilejów. Natura upadła jest poraniona podobnie jak człowiek, którego pół-żywego znalazł przy drodze miłosierny Samarytanin (por. Łk 10,30-35). (n. 62) Nie można więc utożsamiać sprawiedliwości natury i łaski Boga. Natura stworzona nie miała sama w sobie sprawiedliwości. Sprawiedliwość była owocem nadprzyrodzonej łaski Boga. (n. 64) Takie rozumienie ma swe źródło bardziej w Objawieniu niż w rozumowaniu naturalnym. Jest ono koniecznym wnioskiem ze zmagania pomiędzy ciałem i duchem, opisanego przez św. Pawła.