Augustyn udowadniał, że w trosce o osiągnięcie zbawienia nie możemy liczyć na zasoby natury, z którą się rodzimy, mimo że Adam mógł. Nasza natura nie jest ozdobiona pierwotną sprawiedliwością, lecz jest naturą zepsutą przez grzech. Konieczna jest więc łaska Chrystusa, która leczy jej zranienia i daje nadprzyrodzoną moc osiągnięcia swego celu, czyli życia w wiecznej szczęśliwości – podobną do tej, jaką miał nasz pra-ojciec Adam stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Jak zauważył F.J. Thonnard, chociaż dalszy rozwój dogmatu o łasce uzupełnił tę wizję o pewne szczegóły, jednak w nauczaniu Augustyna znajdują się już wszystkie jego istotne elementy.
Augustyn użył w tym dziele sformułowania massa damnata oraz dał wyraz przekonaniu o wyłączeniu Matki Chrystusa z grona grzeszników, „propter honorem Domini” (zob. De natura et gratia, 36.42; CSEL 60, 263 -264 )
Przypisy
Bibliografia Wydania tekstu Tekst oryginalny łaciński: Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum (CSEL) 60,231-299, wyd. C. F. Urba, J. Zycha /1913/. Nuova Biblioteca Agostiniana (augustinus.it) Patrologia Latina 44,271.
Opracowania
Linki zewnętrzne Tekst łaciński: De natura et gratia, augustinus.it.
Kategoria:Dzieła Augustyna z Hippony