Było to odwołanie do stosowania nazw samochodów Ferrari w sezonach 1966-1980 (312, 312B i 312T) i później już w 2006 (Ferrari 248 F1). mały|lewo|210px|Ferrari Tipo046/2 Modele F310 i F310B były napędzane dziesięciocylindrowymi silnikami Ferrari Tipo046 i Tipo046/2 mający pojemność 2998 cm³, będące dziełem Gillesa Simona. Była to najważniejsza zmiana w samochodach włoskiego zespołu, gdyż wcześniej korzystano z dwunastocylindrowych jednostek napędowych – zgodnie z regulaminem silniki nie mogły przekraczać 3000 cm³. Po przeprowadzeniu modyfikacji silniki te były w sezonach 1997-1998 stosowane przez zespół Sauber ukrywając je pod nazwą Petronas (jako Petronas SPE01 i SPE01D). Wymiary cylindrowe w Tipo046 odpowiadały wymiarom jednostki Tipo043 z sezonu 1994, gdy jeszcze stajnia korzystała z silników V12. Zaletami jednostki były optymalne zużycie paliwa, mniejsza masa całkowita oraz mniejsze zapotrzebowanie na chłodzenie silnika. Jednostka ta była drugą najmocniejszą jednostką napędową przy starcie – równie mocna była jednostka Renault RS8, która była wykorzystywana w samochodach Williamsa i Benettona. mały|225px|Model F310 z niskim nosem używany w pierwszych sześciu wyścigach sezonu 1996 Rozwój podwozia wykonywany był w studiu projektowym Ferrari Design and Development w Shalford, kierowanym przez Johna Barnarda.