Szyfrowanie. Etap II Tak zaszyfrowany tekst jest już dość trudny do odczytania, ale żeby zabezpieczyć go przed profesjonalnymi kryptoanalitykami przeprowadzano jeszcze jedno szyfrowanie, tym razem z użyciem jednorazowego klucza numerycznego. Jako źródła tego klucza siatka Ramsay używała "Rocznika statystycznego Rzeszy Niemieckiej" ("Statistischen Jahrbuch für das Deutsches Reich") z 1935 roku. Wybierano stronę, wiersz i kolumnę z tabeli i wypisywano wierszami potrzebną liczbę cyfr – identyczną, jak liczba cyfr w tekście zaszyfrowanym (spisywanie zaczynano od ostatniej cyfry z liczby znajdującej się w wybranej komórce). Dla każdej depeszy wybierano inne współrzędne miejsca, od którego wypisywano cyfry. W ten sposób klucz numeryczny był niepowtarzalny. Jako dodatkowe skomplikowanie szyfru przyjęto zasadę, że siatka Sorgego wypisywała kod numeryczny z pierwszej części rocznika, wydrukowanej na białych kartkach (zawierała dane o gospodarce Niemiec), a centrala w Moskwie szyfrując depesze do siatki – z drugiej części, wydrukowanej na zielonych kartkach (dane międzynarodowe).