Klucz numeryczny zapisywano pod wstępnie zaszyfrowanym tekstem i przeprowadzano tzw. dodawanie bez przeniesienia tj. opuszczano część dziesiętną wyniku zapisując tylko liczbę jedności. Dodawano pojedyncze pary cyfr, a nie całe grupy jako liczby. szyfr wstępny 91188 18538 31590 69839 24333 78097 80932 85383 15905 klucz numeryczny + 35635 51303 24932 10010 78191 12106 21169 41861 76147 szyfr ostateczny = 26713 69831 55422 79849 92424 80193 01091 26144 81042
Pozostawało jeszcze umieszczenie w depeszy współrzędnych, według których odbiorca mógł znaleźć klucz numeryczny. Z numeru strony opuszczano liczbę setek, a dla wiersza przeznaczano dwie cyfry. Klucz mógł się znajdować np. na stronie 23, 123 lub 223. Odbiorca musiał znaleźć właściwą stronę metodą prób i błędów. Ułatwiał to fakt, że wszystkie depesze siatki Ramsay zaczynały się od formuły DAL (Dal było skrótem od Dalnyj Wostok – Daleki Wschód). Wystarczyło wypisać pięć cyfr klucza (DAL = 83593) i sprawdzić efekt rozszyfrowania pierwszej grupy depeszy. Dla kryptoanalityków było to kolejne utrudnienie, a dla szyfrującego zwiększało zakres możliwych do uzyskania kluczy numerycznych.