W 1914 przejął od ojca zarządzanie majątkiem, którego właścicielem prawnym został jako jedyny syn 20 września 1922. Wartość majątku spadkowego wynosiła 844 tys. zł przy zadłużeniu 32,4 tys. zł, a w jego skład wchodziły Staromieście, Zaczernie i nabyty od Włodzimierza Borowskiego w 1895 Głogów Małopolski. Jędrzejowicz należał do 500 najbogatszych właścicieli ziemskich w II Rzeczypospolitej, do jego posiadłości należały parcele budowlane w Rzeszowie i 3 tys. ha lasów. Będąc największym właścicielem ziemskim okolic Rzeszowa, podobnie jak przodkowie przewodniczył jako marszałek Radzie Powiatowej (co najmniej od 1914). Wszedł obok Jana Gumińskiego, Romana Krogulskiego i Andrzeja Pluty do Rzeszowskiej Powiatowej Komisji Ziemskiej, powołanej do przeprowadzenia parcelacji wielkich majątków ziemskich na mocy ustawy o reformie rolnej z 15 lipca 1920. Skład komisji został 9 listopada 1920 oprotestowany w starostwie przez zebranych na wiecu działaczy PSL-Lewicy i posłów PSL-„Piast” jako hamujący reformę.