Po krewnym Stanisławie (zm. 1925) przejął zarząd podupadłego majątku Czaple i uzyskał dzięki swoim wpływom od Urzędu Ziemskiego w Przemyślu cofnięcie jego parcelacji. Wbrew warunkom tej decyzji usunął z Czapel dzierżawców żydowskich i zastąpił ich w 1922 polskimi, których zobowiązał do inwestycji naprawczych na własny rachunek i do wprowadzenia w majątku hodowli koni, co zapewniało wyłączenie z parcelacji. Otrzymał Czaple na własność w 1931, a w 1933 sprzedał je Stefanowi Gumińskiemu, sąsiadowi z Zalesia.
W 1936 jego majątek w Staromieściu został z powodu długów po nieudanych inwestycjach zagranicznych na kredyt i kryzysie z lat 1929–1936 przeniesiony pod zarząd przymusowy, a folwark w Trzebownisku wystawiony na licytację w ramach reformy rolnej. Po 1939 okupacyjne władze niemieckie zniosły zarząd przymusowy Staromieścia i przekazały je właścicielowi, który mimo nadzoru niemieckiego zaopatrywał oddziały Armii Krajowej (AK), a także organizował tajne nauczanie i zatrudniał Żydów z getta w Rzeszowie. Zmarł w 1942 r. w Rzeszowie i został pochowany w rodzinnej kaplicy na cmentarzu w Zaczerniu.