uznając jego walory artystyczne, argumentowała jednocześnie, iż swym charakterem nie pasuje on do stylu miejscowych budynków. Ostatecznie jednak architekt przeforsował swój projekt bez zmian. Do realizacji projektu wybrał materiały i elementy średniowiecznej architektury niemieckiej, takie jak terakota, sterczyny i wieżyczki nawiązujące do średniowiecznych katedr i ratuszy, tworząc budowlę będącą przykładem eklektyzmu architektonicznego. Kompleks Stucky’ego wrósł w pejzaż architektoniczny Wenecji, stając się przykładem północnego stylu neogotyckiego w architekturze Włoch, a zarazem jednym z najbardziej prestiżowych przykładów włoskiej architektury przemysłowej.
XX wiek W 1903 roku zbudowano fabrykę makaronu, przylegającą do młyna, a w 1907 roku – nowy silos. W 1909 roku Giovanni Stucky przeprowadził się do kupionego przez siebie i przebudowanego Palazzo Grassi. 15 maja 1910 roku został zamordowany na dworcu kolejowym w Wenecji przez jednego ze swoich byłych pracowników. Firmę przejął jego syn Giancarlo.