W latach 1937–1939 brał udział w hiszpańskiej wojnie domowej w Brygadzie im. A. Lincolna. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych działał krótko w Nowym Jorku, lecz po odebraniu mu paszportu ze względu na sympatie lewicowe wyemigrował w roku 1940 do Meksyku, gdzie mieszkał do końca życia, komponując w odosobnieniu wyłącznie utwory na pianolę, zatytułowane Studies for Player Piano. Obywatelstwo Meksyku otrzymał w 1956 r. Odkrycie twórczości Nancarrowa datuje się od roku 1981, kiedy po trzydziestoletniej nieobecności w Stanach Zjednoczonych zaprezentował swe utwory na festiwalu New Music America w San Francisco. American Music Center w Nowym Jorku przyznało mu Letter of Distinction. W 1982 otrzymał grant Fundacji MacArthurów. Ogromną rolę w propagowaniu jego twórczości odegrał G. Ligeti, który uznał ją za najważniejsze odkrycie od czasu Ch. Ivesa i A. Weberna. Od 1983 r. Nancarrow powracał do tworzenia na tradycyjne instrumenty, co wiązało się z pierwszymi w jego karierze zamówieniami (m.in. III Kwartet smyczkowy dla Arditti Quartet), ale jego styl nie uległ w tych kompozycjach zmianom (Study nr 50 jest pianolową wersją drugiej części Piece No. 2 na małą orkiestrę).