W 1982 przyjeżdżał kilkakrotnie do Europy z okazji prapremierowego wykonania na żywo swojego I Kwartetu smyczkowego w Saarbrücken oraz wykonań innych swoich utworów, m.in. na festiwalu MTMW w Grazu (1982), Holland Festival (1987), Wieden Festwochen (1989) i po raz ostatni na retrospektywnym przeglądzie twórczości zorganizowanym przez Centre Culturel de Boulogne-Billancourt.
Pierwsza prezentacja utworów pianolowych Nancarrowa w Polsce odbyła się podczas XXXII Festiwalu Warszawska Jesień w 1989.
W 1990 otrzymał doktorat honoris causa New England Conservatory w Bostonie.
Biblioteka Nancarrowa wraz z instrumentami i rolkami etiud do pianoli znajduje się obecnie w Fundacji Paula Sachera w Bazylei.
Etiudy na pianolę (Studies for Player Piano) Utwory z lat 1930-45 sprawiały ogromne trudności techniczne wykonawcom, przede wszystkim ze względu na ich skomplikowaną rytmikę. Zniechęcony nieudanymi wykonaniami kompozytor zaczął poszukiwać medium, które pozwoliłoby mu na swobodną realizację zamierzeń twórczych, wolną od ograniczeń manualnych instrumentalistów. Pod wpływem książki H. Cowella New Musical Resources zainteresował się modną w latach 20. XX w. pianolą, która była mechanicznym instrumentem odtwarzającym muzykę zapisaną na perforowanych papierowych taśmach. Nancarrow kupił pianolę w 1947 r.