w Nowym Jorku, a rolki do niej perforował samodzielnie (początkowo ręcznie, później za pomocą specjalnego urządzenia).
W swym opus magnum - ok. 50 etiudach na fortepian mechaniczny (Studies for Player Piano) Nancarrow wypracował własny styl, w którym tradycyjna melodyka i harmonika straciły na znaczeniu na rzecz skomplikowanych struktur rytmicznych i polimetrycznych. Etiudy nr 1-12 są kontynuacją stylu wcześniejszych utworów instrumentalnych (z wpływami jazzu, bluesa i muzyki hiszpańsko-latynoamerykańskiej). Od Etiudy nr 13 krystalizuje się dojrzały styl Nancarrowa: kompozytor zaczyna wprowadzać złożone przebiegi poliagogiczne. W celu wyeksponowania zależności metrorytmicznych i relacji czasowych etiudy często mają formę kanonu o ustalonych proporcjach temp. Proporcje temp, początkowo proste (np. 12:15:20 w Etiudzie nr 17), stopniowo się komplikują (np. Etiuda nr 37 jest 12-głosowym kanonem w dwunastu tempach). Etiudy nr 13-19 nazywane są Etiudami kanonicznymi (Seven Canonic Studies). Etiuda nr 21 (tzw. Canon X) jest utworem na dwa głosy, z których jeden zwalnia, a drugi przyspiesza. Szczytem irracjonalnych komplikacje agogicznych są Etiudy nr 40, 41 i 48 na dwie pianole.