Kariera prokuratorska W 1915 otrzymał nominację na wiceprokuratora Sądu Okręgowego w Jekaterynodarze, gdzie pozostał do listopada 1918 r. Wraz z odrodzeniem państwa polskiego powrócił do ojczyzny, by odebrać z rąk Naczelnika Państwa – Józefa Piłsudskiego nominację na podprokuratora Sądu Apelacyjnego w Lublinie.
Przez jedenaście lat pracy w prokuraturze apelacji lubelskiej Baranowski często, w zastępstwie prokuratora Józefa Kamińskiego, a później Zygmunta Kałapskiego kierował urzędem. Był osobą znaną w mieście. Przewodniczył m.in. 25 Obwodowej Komisji Wyborczej„Dziennik Zarządu M. Lublina”, 1927, nr 15(210) z 17 września, s. 8 (270).. Aktywnie działał w Towarzystwie Prawniczym w Lublinie„Rocznik Towarzystwa Prawniczego w Lublinie za 1928 rok”, Lublin 1928, s. 3.. Był także wiceprezesem zarządu lubelskiej „Lutni”„Przegląd Lubelsko-Kresowy”, 1925, nr 2 z 20 stycznia, s. 12.. W 1921 r. zorganizował w mieście Urząd Rozjemczy dla Spraw Najmu, któremu przewodniczył do 1930 r. W czasie swej pracy w prokuraturze myśląc zapewne o przyszłości zdał 21 maja 1926 przed komisją w Sądzie Okręgowym w Lublinie egzamin na notariusza. Przy okazji reformy sądownictwa z 1928 roku S. Baranowskiego pozostawiono na stanowisku wiceszefa prokuratury w apelacji lubelskiejDz. U., 1928, nr 12, poz. 93..