Był to prawdopodobnie pierwszy w zaborze rosyjskim przypadek użycia takiej konstrukcji w budownictwie kolejowym. Jednocześnie wiadukt stanowi przykład konstrukcji przejściowej do budowli całkowicie żelbetowych.
Jest to paraboliczny, jednotorowy, ceglany wiadukt o świetle trzech sążni, osadzony na rozdzielonych fundamentach, umieszczonych na głębokości jednego sążnia. Umieszczony jest w dawnym nasypie dojazdowym o wysokości 2,99 sążnia, nie licząc podsypki i nawierzchni. Dawniej posiadał stalowe, nitowane barierki z kątowników i płaskowników. Ze względów wizualnych część boczną, jak również szczyty murów oporowych oblicowano płytami kamiennymi. Ceglane mury oporowe posiadały szczeliny dylatacyjne.
Przeznaczenie i historia Obiekt znajduje się na dawnym szerokotorowym (1524 mm) torze szlakowym (w czwartej wiorście), prowadzącym ze stacji Warszawa Pasażerska DŻWK (położonej po lewej stronie torowisk normalnych Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej – DŻWW), który to tor przeprowadzono wiaduktem nad torowiskami stacji Warszawa Rozrządowa DŻWW. Wiadukt zbudowano głównie z myślą o mieszkańcach osiedla kolejowego pracowników DŻWK, którzy dochodzili ul. Armatnią do placów ładunkowych zlokalizowanych pomiędzy szerokotorową, tymczasową stacją towarową DŻWK, a grupą normalnych torów przeładunkowych Warszawy Rozrządowej DŻWW.