Z uwagi na dozór znajdujących się na placach towarów wiadukt posiadał wrota z drewna, zamykane np. w porze nocnej.
Wiadukt stracił rację bytu po przekuciu przez Niemców podczas I wojny światowej linii warszawskiego węzła kolejowego na tor normalny (1435 mm). Objazd Warszawy Rozrządowej nie był w tej sytuacji potrzebny. W okresie międzywojennym, podczas prac nad przebudową stacji Warszawa Zachodnia, splantowano nasyp, pozostawiając jednak wiadukt (być może z przyczyn finansowych oraz z uwagi na duży nakład pracy, nie opłacało się go rozbierać). Podczas II wojny światowej mogło tu istnieć niemieckie stanowisko obrony przeciwlotniczej. Ostatecznie podczas tego konfliktu obiekt nie ucierpiał, gdyż nie posiadał żadnego znaczenia strategicznego i położony był na uboczu.
Autorzy Projektantami wiaduktu byli: Józef Prüffer, zastępca naczelnego inżyniera DŻWK, a także inżynierowie – Ernest Bobieński i Bronisław Plebiński. Wspomagał ich Aleksander Wasiutyński, pełniący wówczas rolę naczelnika wydziału technicznego DŻWW.