Poprzez to małżeństwo Renald związał się politycznie ze stronnictwem angielskim w dobie wojny stuletniej. Wspierał Edwarda III w walkach z Francją zbrojnie i pieniężnie, w jego imieniu negocjował z miastami flamandzkimi. Wszedł w bliskie stosunki z cesarzem Ludwikiem IV Bawarskim (m.in. uczestniczył w jego wyprawie do Rzymu). Ich efektem było podniesienie Renalda przez cesarza Ludwika 13 marca 1339 r., podczas obrad Reichstagu we Frankfurcie do rangi księcia Rzeszy (odtąd on i jego dziedzice tytułowali się książętami Geldrii i hrabiami Zutphen).
Znaczenie Renalda rosło także dzięki cesarskim nadaniom dóbr i urzędów. Bił własną monetę, pod jego rządami rozkwitał także handel i geldryjskie miasta. Zreorganizował administrację i aparat podatkowy.
Renald pozostawił po sobie spore długi – spowodowane przede wszystkim splendorem, jakim zaczął się otaczać po otrzymaniu rangi księcia oraz wydatkami związanymi z wojną przeciwko Francji. Został pochowany w klasztorze Graefenthal.