3) jako wskazującego na przejście z jednego stanu w drugi, czyli stawanie się. Słowo to w Starym Testamencie głównie wskazuje na czas jakiegoś działaniaG.S. Ogden, „Time, and the Verb hjh in Old Testament Prose” [w:] Vetus Testamentum 1971, nr 21, s. 451. Znaczenie tego słowa należy rozpatrywać w kontekście całej formuły. Uczeni proponują cztery wyjaśnienia jej budowy syntaktycznejA. Niccacci, „Esodo 3,14a: "Io sarò quello che ero" e un parallelo egiziano” [w:] Liber Annuus 35 (1985), s. 7, 8. Formuła ta jest:
1) Zdaniem idem per idem. Użycie dwóch ’ehjeh jest paronomazją, która albo próbuje nazwać nienazwane, albo podkreśla, że coś jest kompletne, albo wzmacnia sens zdania. Takie rozwiązanie zastosowano w tłumaczeniu Akwilii, Teodocjana oraz Hieronima.
2) Zdaniem nominalnym. Pierwsze ’ehjeh jest czasownikiem łącznikowym a ’ăšer ’ehjeh – orzecznikiem. Takie rozwiązanie zastosowano w tłumaczeniu Septuaginty: ᾿Εγώ εἰμι w czasie teraźniejszym pełni funkcję łącznika, a ὁ ὤν - jest imiesłowem czasu teraźniejszego, przez co można je przetłumaczyć na „Ja jestem Ten Istniejący”, „Ja jestem Ten Będący”.
3) Zdaniem podrzędnym, w którym ’ăšer pełni funkcję spójnika „ponieważ”, podczas gdy pierwsze ’ehjeh jest nazwą własną.