Połączenie z Atlantykiem spowodowało napływ słonej wody, zmieniając jezioro w morze. Sprzyjał temu eustatyczny wzrost poziomu oceanu światowego, związany z holoceńską deglacjacją. Nazwa Morza Yoldiowego, podobnie jak późniejszych faz, wywodzi się od skamieniałości przewodniej: małża Yoldia arctica. Początkowo miało ono dobre połączenie z oceanem. Duże obszary dzisiejszej Szwecji i Finlandii leżały wówczas jeszcze poniżej poziomu morza, więc było ono rozleglejsze w północnej części niż dzisiejszy Bałtyk. Podnoszenie się terenu wypłycało jednak te obszary i pogarszało połączenie z oceanem, przez co zasolenie malało.
Jezioro Ancylusowe
Odcięcie połączenia z oceanem spowodowało wysłodzenie Bałtyku, wciąż zasilanego przez wody roztopowe z pokrywy lodowej Skandynawii. Faza trwająca od około 10 700 do 9800 lat temu nosiła nazwę Jeziora Ancylusowego (od słodkowodnego ślimaka przytulika strumieniowego, Ancylus fluviatilis). Tempo podnoszenia obszaru odsłoniętego spod pokrywy lodowej na północy wzrosło i jezioro na północ od współczesnej cieśniny Kvarken Południowy kurczyło się, a na południe od niej rozrastało. Transgresja trwała około 500 lat; zakończyło ją przerwanie lądu w rejonie Cieśnin Duńskich, gdzie powstał złożony system rzeczny.