Konspiracja szybko została odkryta i małżonkowie wraz ze spiskowcami zostali wysłani na wygnanie – w 1719 księcia zesłano do fortecy w Doullens, a Ludwikę Benedyktę do Dijon.
Ich synów umieszczono pod opieką ich guwernera w Gien, a córkę jako nowicjuszkę zamknięto w zakonie Maubuisson w Paryżu. Po uwolnieniu księstwa du Maine w 1720 roku zwrócono im dzieci. Po wyjściu z więzienia i odzyskaniu skonfiskowanych dóbr i tytułów, Ludwika Benedykta wróciła do pałacu Sceaux, wiodąc w nim życie pozbawione intryg w otoczeniu jej „salonu”. Jeszcze w czasie, gdy znajdowała się we więzieniu, próbowała zaaranżować małżeństwo swojego najstarszego syna, Ludwika Augusta, księcia Dombes i dziedzica ogromnej fortuny swojego ojca z jego kuzynką Charlottą Aglaé Orleańską, znaną jako Mademoiselle de Valois.
Rywalizacja pomiędzy księstwem du Maine, a Regentem była dobrze znana i miano nadzieję, że ten ślub zaleczy stare rany. Małżeństwo jednak nie doszło do skutku, ponieważ młoda Mademoiselle de Valois odmówiła swojemu kuzynowi przede wszystkim z powodu pychy i dumy Ludwiki Benedykty. Księżna nie była zadowolona, gdy wkrótce po odmowie udzielonej jej synowi, Charlotta Aglaé rozważała propozycję małżeństwa złożoną jej przez innego jej kuzyna Karola – syna brata Ludwiki Benedykty, Ludwika, księcia Condé i siostry księcia du Maine, Ludwiki Franciszki.
Wdowieństwo