1690 Po śmierci króla w 1715 roku, parlament paryski anulował ostatnią wolę Ludwika XIV (który podniósł syna do godności księcia krwi i mianował go regentem na czas małoletności swojego prawnuka, delfina Ludwika) i przekazał prawo do sprawowania regencji szwagrowi księcia du Maine, Filipowi, księciu Orleanu. Niezadowolony z odrzucenia testamentu ojca, pozbawienia go wysokiej rangi i godności regenta, oraz roli jaką grał książę Orleanu w pomniejszeniu statusu legitymizowanych dzieci Ludwika XIV do godności parów Francji, książę du Maine i jego żona dołączyli do tak zwanej Konspiracji Cellamare, w nadziei na przeniesienie praw do regencji na króla Hiszpanii Filipa V, który był wujem Ludwika XV. Spisek otrzymał nazwę po Antonio del Giudice, księciu Giovinazzo i Cellamare, który w tamtym czasie był hiszpańskim ambasadorem we Francji.
Pracując nad zdobyciem poparcia dla nowego regenta, Ludwika Benedykta rozpoczęła korespondencję z Giuliem Alberonim, Pierwszym Ministrem Hiszpanii. Wśród spiskowców byli między innymi książę de Richelieu i Melchior de Polignac.