Kościół Santa Maria del Rosario w Wenecji (pol. kościół Matki Bożej Różańcowej, zwany potocznie chiesa dei Gesuati – kościołem Jezuatów) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji (dzielnica (sestiere) Dorsoduro).
Jest kościołem parafialnym parafii Santa Maria del Rosario w Patriarchacie Wenecji.
Został zbudowany w latach 1726–1735 na zlecenie dominikanów obok małego kościoła Santa Maria della Visitazione, który stał się zbyt mały, aby pomieścić rzesze wiernych. Dominikanie przejęli kościół zgromadzenia jezuatów (stąd jego nazwa) po kasacji zakonu w 1668 roku. Nowo zbudowany kościół stanowi dziś, wraz z przyległym klasztorem, najbardziej znaczący przykład architektury weneckiej XVIII wieku.
Historia W 1392 roku w Wenecji osiedlili się zakonnicy pochodzącego ze Sieny zgromadzenia jezuatów, założonego przez Jana Colombiniego. W 1423 roku zbudowali oni kaplicę i klasztor pod wezwaniem św. Hieronima (wcześniej użytkowali pobliski kościół Sant'Agnese). Budowę kościoła i klasztoru rozpoczęli w 1494 roku, a konsekrowali w roku 1524 dedykując go Nawiedzeniu Najświętszej Maryi Panny. Zakon jezuatów został zniesiony w 1668 roku, a w 1669 roku dominikanie kupili ich teren zlecając następnie Giorgio Massariemu zaprojektowanie nowego, znacznie większego kościoła, położonego na wschód od dotychczasowej świątyni.