Przykład kobiety i siedmiu braci jest często przytaczany ze względu na ich umotywowaną religijnie niezłomność. Matka nauczyła swoich synów, aby trzymali się swojej wiary, nawet jeśli oznaczałoby to śmierć. Historia machabejska odnosi się do głównego tematu księgi, czyli do tego, że siła Żydów tkwi w spełnianiu micw, czyli nakazów. Rzymskokatolicki apologeta Jimmy Akin wykorzystał tę historię do obrony ksiąg deuterokanonicznych. Badając nowotestamentowy List do Hebrajczyków 11:35 („Dzięki dokonanym przez nich wskrzeszeniom niewiasty otrzymały swoich zmarłych. Jedni ponieśli katusze, nie przyjąwszy uwolnienia, aby otrzymać lepsze zmartwychwstanie”) Akin zauważył, że wspomniana tu nadzieja życia wiecznego po torturach nie jest nigdzie wspomniana w protestanckim Starym Testamencie, ale jest za to znaleziona we wtórnokanonicznej Drugiej Księdze Machabejskiej w siódmym rozdziale. Według antiocheńskiej chrześcijańskiej tradycji, relikwie matki i synów zostały pochowane na terenie synagogi (później przekształconej w kościół) w dzielnicy Kerateion w Syryjskiej Antiochii, czyli dziesiejszym mieście Antiochia w Turcji. Według innej tradycji szczątki machabejskich męczenników zostały odnalezione w bazylice św. Piotra w Okowach w 1876 roku.