Kazimierz Kierkowski (ur. 3 marca 1893 w Pawłowicach, zm. 20 kwietnia 1969) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 3 marca 1893 roku w Pawłowicach jako syn Antoniego. Na przełomie 1909/1910 studiując na Politechnice Lwowskiej, organizował ruch skautowy na Górnym Śląsku, w tym w Dąbrowie Górniczej.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w szeregach 5 pułku piechoty w składzie I Brygady od sierpnia 1915 do lipca 1917, potem w 6 pułku piechoty w składzie III Brygady do czasu kryzysu przysięgowego we wrześniu 1917. Później był internowany przez Austriaków w Pikulicach i Szczypiornie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem 50 pułku piechoty w garnizonie Kowel. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1924 był oficerem 21 pułku piechoty w garnizonie Warszawa. W lutym 1925 został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. 3 stycznia 1928 roku Prezydent RP zmienił mu starszeństwo z 15 sierpnia 1924 roku i 188.