Przejście Północno-Zachodnie Po powrocie do Norwegii w 1899 roku Amundsen zaczął jednak planować wyprawę na północ. Wierząc w swoje umiejętności dowódcze, zaplanował ekspedycję mającą na celu odnalezienie Przejścia Północno-Zachodniego, morskiego szlaku łączącego Atlantyk z Pacyfikiem przez Archipelag Arktyczny. Po zdobyciu stopnia kapitana zakupił niewielki slup – „Gjøa” – który później przystosował do podróży arktycznych. Uzyskał poparcie dla swoich planów ze strony króla Oskara II oraz Fridtjofa Nansena, a także zebrał wystarczające środki finansowe, by w czerwcu 1903 roku wyruszyć w morze wraz z sześcioma członkami załogi. Wyprawa trwała do 1906 roku i zakończyła się powodzeniem. W wieku 34 lat Amundsen został jednym z norweskich bohaterów narodowych i jednym z najbardziej szanowanych polarników.
Plany zdobycia bieguna W czasie, gdy Amundsen poszukiwał Przejścia Północno-Zachodniego, bieguny północny i południowy pozostawały celem licznych ekspedycji. W listopadzie 1906 roku z wyprawy na biegun północny powrócił Amerykanin Robert Peary, twierdząc, że dotarł do równoleżnika 87°6′, a więc najdalej spośród wszystkich zorganizowanych do tego momentu ekspedycji. Szybko zebrał fundusze na organizację kolejnej wyprawy.