Polakom zalecał rezygnację z narodowości i wyznania.
Ponowna emigracja i pobyt w USA W 1844 wyjechał potajemnie z Królestwa Polskiego jak sam przyznawał celem uniknięcia śmierci cywilnej za odstępstwo narodowe. Do kraju już nie powrócił. Podróżował po Europie Zachodniej. Pozostał jednak wierny swym koncepcjom panslawistycznym. Potępiał polski ruch narodowowyzwoleńczy i głosił tezy o śmierci narodu polskiego. W kolejnych broszurach prezentował się jako zaciekły konserwatysta, wróg Zachodu, antysemita oraz rzecznik samowładztwa carskiego. W 1848 wyjechał do USA. Ubiegał się bezskutecznie o katedrę prawa na Uniwersytecie Harvarda. Tam przez pewien czas pracował w Departamencie Stanu. Był stałym współpracownikiem i znanym współpracownikiem pisma „”. Wywierał duży wpływ na współwłaściciela tego pisma . Niekorzystnie opiniował artykuły Karola Marksa nadsyłane z Londynu na temat Rosji (Marks w korespondencji z Fryderykiem Engelsem uznał Gurowskiego za agenta ambasady rosyjskiej). Pozostał wierny panslawistycznym koncepcjom (Le Panslavisme, Florencja 1848) i stanowisku antyniepodległościowemu w sprawie polskiej (Pensées sur l’avenir des Polonais, Berlin 1841). Jednocześnie dał wyraz swojemu rozczarowaniu wobec caratu, uznając go za jarzmo krępujące realizację światowego posłannictwa Rosji.