Uznał Rosję za naród wybrany do socjalistycznego przekształcenia świata (z racji jej „siły i jedności”), wskazując na specyfikę rosyjskiej historii, wolnej od degenerujących wpływów kultury łacińskiej. Polska miała możliwość zjednoczenia wokół siebie Słowiańszczyzny, ale utraciła ją według Gurowskiego bezpowrotnie w X wiekuHenryk Głębocki, Adama Gurowskiego patriotyzm rosyjsko-słowiański, [w:] Formuły patriotyzmu w Europie Wschodniej i Środkowej od nowożytności do współczesności, red. Andrzej Nowak, Andrzej A. Zięba, Kraków: PAU i UJ 2009, s. 169–205.. Jego pierwsza broszura zwróciła uwagę Mikołaja I. Gurowski uzyskał amnestię i powrócił w rodzinne strony. Próbą lojalności wobec Rosjan było złożenie przez jego osobę władzom „listy nieprawych Polaków” (1835). Następnie Gurowski przebywał w Petersburgu, gdzie bez powodzenia zabiegał o zatrudnienie w służbie publicznej. Został jednak odesłany do Królestwa Polskiego i oddany do dyspozycji Iwana Paskiewicza. Zajmował się w tym czasie pisaniem memoriałów w duchu panslawistycznym (proponował m.in. zastąpienie języka polskiego językiem staro-cerkiewno-słowiańskim). W książce La civilisation et la Russie (Sankt Petersburg 1840) uznawał cerkiew rosyjską za ostoję wielkości Rosji.