Od 1902 do 1903 była przewodniczącą Koła Artystek Polskich w Krakowie. W 1904 przeniosła się do Warszawy, gdzie 8 grudnia 1904 wstąpiła do Zgromadzenia Panien Kanoniczek w Warszawie i oddała się działalności filantropijnej. W czasie pobytu w zgromadzeniu nie przerywała swojej pracy rzeźbiarskiej, organizując w siedzibie kanoniczek pracownię rzeźbiarską. W 1910 zaprezentowała 14. swoich prac na wystawie w ZachęcieH. Piątkowski, Trzy wystawy w Zachęcie. Matejko. F. Jasieński. T. Certowiczówna, „Tygodnik Ilustrowany” nr 25 z dnia 18 VI 1910, s. 503..
W 1906 była jedną ze współzałożycielek Katolickiego Związku Kobiet Polskich.
Zaprojektowała i odlewała pamiątkowe medaliony z wizerunkiem Jana Matejki. Dochód ze sprzedaży medalionów był przekazywany na sfinansowanie przekształcenia domu malarza w muzeum poświęcone jego pamięci.
Swój pozostały majątek zapisała na internat dla młodzieży męskiej z niezamożnych domów.
Nigdy nie wyszła za mąż, ani nie miała dzieci.
Zmarła 18 września 1918 w wieku 56 lat. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w WarszawieNekrolog Kurier Warszawski 1918 nr 263 s. 4. razem z innymi siostrami ze Zgromadzenia Panien Kanoniczek (kwatera 19, rząd 3, miejsce 1, 2, 3).