Większość tych żądań została zignorowana. W 1914 Nikiforow ponownie występował publicznie w Petersburgu na I wszechrosyjskim zjeździe ds. oświaty ludowej, apelując o otwarcie seminarium nauczycielskiego w Jakucku. Nie przerywał działalności literackiej i przekładowej, publikując swoje teksty w jakuckiej i syberyjskiej prasie, a także tłumacząc na język jakucki sztuki Gogola (Rewizor, Ożenek) i Tołstoja (Władza ciemnoty).
Po 1917 Sceptycznie odniósł się do rewolucji lutowej, w marcu 1917 wezwał Jakutów do ostrożności i pokojowego postępowania. Przyjął jednak stanowisko przewodniczącego zarządu ziemstw w Jakucji; w tym charakterze otworzył na jej terenie szereg szkół. Od stycznia 1919 współpracował z Kołczakiem, którego poznał jeszcze przed rewolucją. Został aresztowany po zwycięstwie bolszewików w Jakucji. Stracił dotychczasowe stanowisko, lecz dzięki amnestii, którą uzyskał dzięki bolszewickiemu działaczowi Samuiłowi Czudnowskiemu, został zwolniony z aresztu i skierowany do pracy w syberyjskim oddziale Ludowego Komisariatu ds. Narodowości w Nowosybirsku. W kolejnych latach pisał artykuły poświęcone znaczeniu rosyjskich zesłańców na Syberię dla rozwoju kultury Jakutów. Coraz wyraźniej zarzucał aktywność literacką na rzecz naukowego opisywania zwyczajów i gospodarki Jakucji.