Warstwy te są wybierane do wywarcia efektów interferencji, które odfiltrowują wszystkie fale z wyjątkiem tych, należących do wymaganego pasma.
Izolowane filtry dichroiczne H-alfa są użyteczne w astrofotografii oraz w celu zmniejszenia skutków zanieczyszczenia świetlnego. Nie posiadają one wystarczająco wąskiego pasma do obserwacji atmosfery Słońca.
Do obserwacji Słońca, znacznie węższe pasmo filtra może być wykonane z trzech części: z tzw. „filtra do odrzucania energii”, będącego przeważnie kawałkiem czerwonego szkła pochłaniającego większość niepożądanych fal; z etalonu Fabry’ego–Pérota, który transmituje kilka długości fali, z czego jedną centralnie na linii emisji H-alfa, z „filtru blokującego” – czyli z filtru dichroicznego, który transmituje linię H-alfa, jednocześnie zatrzymując inne długości fal, które nie zostały przechwycone przez etalon.
Dzięki takiej kombinacji, przepuszczona zostanie jedynie grupa fal świetlnych krótkiej długości (<0,1 nm), skupionych w środku linii emisyjnej H-alfa.