Groźba otwartej walki skłoniła regenta do powtórnego powierzenia as-Sa'idowi misji tworzenia rządu, jednak ten już w marcu zrezygnował ze stanowiska, poróżniony z niektórymi ministrami i niepewny poparcia wojska, jak również wiedząc, że jego probrytyjska polityka miała coraz więcej wrogów. W tej sytuacji regent powołał na nowego premiera Raszida Alego al-Kilaniego, panarabistę bliskiego złotemu czworobokowi, nakazując mu jednak utworzyć rząd jedności narodowej z udziałem także polityków o orientacji probrytyjskiej, z tym z Nurim as-Sa'idem jako ministrem spraw zagranicznych. Według A. Dawishy krok ten był skonsultowany ze złotym czworobokiem, zaś Ch. Tripp temu zaprzecza, sugerując, że utworzenie rządu w takim kształcie miało pozbawić panarabskich wojskowych niektórych wpływowych sojuszników wśród polityków cywilnych.
Naciski złotego czworoboku, którego proniemieckie poglądy stawały się coraz silniejsze, na premiera (razem z innymi czynnikami) odniosły skutki. Al-Kilani, który początkowo zamierzał balansować między zobowiązaniami Iraku wobec Wielkiej Brytanii a oczekiwaniami oficerów, godząc rywalizujące stronnictwa polityczne, wbrew oczekiwaniom regenta, coraz wyraźniej przechodził na pozycje antybrytyjskie.