W czerwcu 1940 dopiero po manifestacyjnie przedłużających się dyskusjach rząd Iraku zgodził się na przemarsz wojsk brytyjskich przez swoje terytorium, latem tego samego roku nie zgodził się zerwać stosunków dyplomatycznych z Włochami. Al-Kilani zaczął być postrzegany jako przywódca oporu przeciwko brytyjskiej dominacji w IrakuCh. Tripp, Historia..., s. 134-135.. Gdy w związku z tym regent zaczął domagać się od niego dymisji, złoty czworobok wystąpił w obronie gabinetu i oznajmił, iż w razie dymisji al-Kilaniego wojsko wymusi przywrócenie jego rządu. Ostatecznie al-Kilani odszedł ze stanowiska w styczniu 1941, gdy złoty czworobok doszedł do przekonania, że nie warto interweniować zbrojnie i ryzykować wojny domowej w jego obronie. Zaakceptował również jako nowego premiera kolejnego zwolennika panarabizmu, Tahę al-Haszimiego. Niemal natychmiast wystąpił on jednak przeciwko złotemu czworobokowi, doprowadzając do przeniesienia dwóch jego członków do garnizonów odległych od Bagdadu. Oficerowie nie wykonali tego rozkazu.