W 1940 został aresztowany przez NKWD na terenie obwodu winnickiego. Następnie został zesłany do GUŁagu w pobliżu Kandałakszy. W 1942, po zwolnieniu z obozu, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i przydzielony do 8 Dywizji Piechoty na stanowisko jako oficera informacyjnego. Po rozformowaniu dywizji pełnił służbę w Palestynie w Oddziale II Dowództwa Jednostek Terytorialnych na Bliskim Wschodzie.
W marcu 1948 roku wrócił do kraju, a następnym miesiącu przeniósł się z rodziną do Szczecina, gdzie znalazł zatrudnienie w Szczecińskim Urzędzie Morskim na stanowisku kierownika Działu Planowania.
28 stycznia 1953 roku został zatrzymany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, aresztowany, a 9 stycznia 1954 roku oskarżony o popełnienie przestępstwa określonego w art. 3 Dekretu o odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację życia państwowego z 22 stycznia 1946 roku, to jest o to, że „w okresie od stycznia 1924 roku do września 1939 roku na terenie Wilna, Tarnobrzega i Lublina, idąc na rękę ruchowi faszystowskiemu, działał w zakresie rozstrzygania w sprawach publicznych na szkodę Narodu Polskiego przez to, że jako naczelnik Okręgowy Urzędu Policji Politycznej, komendant powiatowy PP w Tarnobrzegu, a następnie kierownik referatu narodowościowo-politycznego Sam. Ref. Inf.